Παρά...κόποις, οινογνωσία κάτω από τον λόφο

Το οινοποιείο πήρε το όνομα του από το χωριό Παρακοπή που συμπέφτει με την παροιμία «αγαθά κόποις κτώνται», τα καλά τα αποκτάς με δουλειά και φαίνεται στον ιδιαίτερο ζήλο που δείχνουν στην παραγωγή των κρασιών τους. Εμείς φτάσαμε στο χώρο λίγο πριν τις 5 το απόγευμα, ένα χώρο με θέα τον αμπελώνα κάτω από τον λόφο Γερούσι. Ο πρώτος που μας καλωσόρισε ήταν ο Ρόκι, ένα γλυκύτατο σκυλάκι, καθώς φτάσαμε λιγάκι νωρίς και σύντομα μας υποδέχθηκε η Ανεζούλα Νομικού και μας έκανε να νιώσουμε ότι η επισκεπτόμασταν κάποιο μέλος της οικογένειάς μας. Ο ήλιος δεν είχε ακόμα προλάβει να πέσει, κάτι που μας έδωσε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε όλη την έκταση των αμπελώνων στο λόφο πριν δοκιμάσουμε τους καρπούς τους στο ποτήρι.

Το οινοποιείο συγκεκριμένα στεγάζεται σε κάτι που μοιάζει με τυπικό κυκλαδίτικο σπίτι, κάτι που ίσως του δίνει αυτή την αίσθηση της οικειότητας. Η τοποθεσία είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεσαι για να ξεκουράσεις τα μάτια σου, αφού μπορείς να καθίσεις σε ένα από τα ξύλινα τραπέζια δίπλα στα 28 στρέμματα αμπελώνων όπου καλλιεργούνται 3 ποικιλίες: το σεριφιώτικο, η μανδηλαριά και ο ροδίτης. Πριν όμως αρχίσουμε την οινογνωσία, η Ανεζούλα αφιέρωσε λίγο χρόνο στην ιστορία του οινοποιείου και στην διαδικασία της παραγωγής. Μπαίνοντας μέσα στο κυκλαδίτικο σπίτι αντικρύσαμε τη συλλογή από τα κρασιά του οινοποιείου, καθώς και τα δρύινα βαρέλια και τις ανοιξείδωτες δεξαμενές όπου γίνεται όλη η μαγεία.

Το οινοποιείο δραστηριοποιείται στη Σύρο από το 2018, όταν ο Πέτρος Ρούσσος, αμπελουργός τρίτης γενιάς με 20 έτη εμπειρίας στην αμπελοκαλλιέργεια, θέλησε να εξελίξει το χόμπι του και η Ανεζούλα συνδράμει με τις γνώσεις τις στα οικονομικά και το μάρκετινγκ αλλά και στην παραγωγή του κρασιού ενώ ο Ηλίας Ρουσσάκης είναι ο οινολόγος που συμπληρώνει την ομάδα. Στο Παρά...κόποις εργάζονται με αμπελώνες αυτόριζους, μη εμβολιασμένους με τους παλαιότερούς να είναι έως και 50 ετών. Το σεριφιώτικο, μια σπάνια ελληνική ποικιλία που ευδοκιμεί κυρίως στη Σέριφο, από όπου παίρνει το όνομα της, τη Σύρο και τη Μύκονο, ευδοκιμεί στον κυκλαδίτικο αμπελώνα όπου σπάνια βρέχει καθώς είναι ανθεκτική στην ξηρασία, όπως μας είπε η Ανεζούλα. Στόχος του οινοποιείου είναι η χαμηλή στρεμματική απόδοση για ποιοτικό αποτέλεσμα, με τον τρύγο να λαμβάνει χώρα από τα τέλη Αυγούστου μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου από 15 άτομα. Ο χυμός των σταφυλιών εκχυλίζεται με κάθετο υδραυλικό πιεστήριο, που βρίσκεται και στο λογότυπο του οινοποιείου και έπειτα μένει στις ανοξείδωτες δεξαμενές ελληνικής κατασκευής μέχρι τον Μάρτιο και αργότερα γίνονται οι εμφιαλώσεις.

Αφού είδαμε τις εγκαταστάσεις από μέσα και πήραμε και μια εικόνα από το πώς δείχνουν οι ετικέτες του Παρά...κόποις, βγήκαμε ξανά στο αμπέλι, αυτή τη φορά για να καθίσουμε να δοκιμάσουμε το κρασί αλλά και μια φοβερή συλλογή από τοπικά προϊόντα. Ένας από τους λόγους που αγαπώ το κρασί είναι το γεγονός ότι πάντα μπορείς να το συνδυάσεις με την ανακάλυψη νέων τυριών. Αλλά ας μην προτρέχουμε: η Ανεζούλα μας έστρωσε το τραπέζι με τα ποτήρια για την οινογνωσία και ένα πιάτο για τους μεζέδες, που δεν έμειναν για πολύ ώρα άδεια. Όταν το πλατώ με τους μεζέδες ήταν έτοιμο η Ανεζούλα τους έφερε στο τραπέζι μας ενώ ταυτόχρονα συνέχισε να μας μιλάει για το passion project που αποτελεί την δεύτερη δουλειά τους.

Το πλατώ ήρθε γεμάτο με ντόπια προϊόντα και για ακόμα μια φορά προσπάθησα να βρω έναν στρατηγικό ρυθμό για να τα απολαύσω όσο περισσότερο γίνεται και να κάνω και τους σωστούς συνδυασμούς. Ξεκινούσα κάθε γύρο με ένα από τα διάφορα κριτσίνια, που έτυχε να τα φτιάχνει ο φούρνος κοντά στο Airbnb μας, βουτώντας το κάθε φορά σε άλλο τσάτνεϊ που ήταν συνολικά 3: ντομάτα, πιπεριά και σύκο. Η προσωπική μου αδυναμία είναι η ντομάτα αλλά αυτή τη φορά νομίζω ότι το σύκο της πήρε την πρωτοκαθεδρία. Μιλώντας για τη ντομάτα, τα ντοματίνια που μας έφερε η Ανεζούλα, αλλά και τα αγγουράκια και οι ελιές ήταν επίσης παραγωγής τους και ειλικρινά ήταν κάτι που μπορούσες να γευτείς λόγω της φρεσκάδας τους. Τα αλλαντικά του πλατώ ήταν η πολύ ιδιαίτερη λούζα με τριαντάφυλλο, αλλαντικό των Κυκλάδων που φτιάχνεται με κόντρα φιλέτο χοιρινό καθώς κι ένα συριανό λουκάνικο με γραβιέρα, που ομολογώ έτρωγα όσο πιο αργά γίνεται για να μη χάσω τη γεύση του. Τα τυριά που ολοκλήρωσαν την γευστική εμπειρία ήταν μια συριανή γραβιέρα από το τυροκομείο του Ζωζεφίνου, φτιαγμένη με λιαστή ντομάτα και μπούκοβο αλλά και η Φραγκοσυριανή, μια πολύ γλυκιά γραβιέρα της Τυροσύρας. Όλα αυτά όμως δεν θα ήταν τόσο νόστιμα αν δεν τα συνόδευε το Single, η πρώτη ετικέτα που δοκιμάσαμε.

Είχαμε την τύχη να δοκιμάσουμε τη σοδειά του 2024 από το Single, ένα κρασί που σου αφήνει την επίγευσή του για αρκετή ώρα, ίσως γιατί είναι πραγματικά νόστιμο. Όπως μάθαμε, τα σταφύλια λιάζονται για να συμπυκνωθούν τα σάκχαρά τους, ενώ ακολουθεί ζύμωση και ωρίμανση σε γαλλικά δρύινα βαρέλια. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι πρόκειται για καρπούς από αυτόριζα αμπέλια, γεγονός που δίνει σε ένα τόσο γευστικό κρασί περισσότερη αίγλη αφού πριν την οινοποίηση των καρπών του δεν παρενέβησαν ανθρώπινα χέρια. Δυστυχώς για μένα το Single κατεβαίνει πολύ πολύ εύκολα, ειδικά αν βρίσκεσαι στον ήλιο αλλά φρόντισα αργότερα να πάρω ένα μπουκάλι μαζί μου.

Το επόμενο κρασί στη λίστα ήταν μια λογική επιλογή, το ροζέ του Παρά...κόποις με κατάλληλο όνομα: Νήσου Μέθη. Δεν είναι το μόνο με αυτό το όνομα καθώς τα τρία βασικά κρασιά του οινοποιείου λέγονται έτσι και μαζί με το ροζέ υπάρχει το λευκό και το κόκκινο. Ενώ τελειώναμε το Single, η Ανεζούλα μας έφερε ακόμα έναν μεζέ, τις φρυγανιές αλειμμένες με αρμεό, ένα ακόμα ντόπιο τυρί από την Τυροσύρα που παίρνει το όνομά του από την ομώνυμη παραλία της Άνω Σύρου. Πάνω του είχε ντοματίνια και ρίγανη παραγωγής τους και μαζί του δοκιμάσαμε και το ροζέ κρασάκι, που ολοκλήρωνε τον μεζέ με την φρουτένια του γεύση. Στη ροζέ ετικέτα Νήσου Μέθη κυριαρχεί η ποικιλία Σεριφιώτικο, που αποτελεί το 85%, ενώ η Κουντούρα το 15%.

Καθόλη τη διάρκεια της οινογνωσίας μας, ούτε ο Ρόκι μπορούσε να αντισταθεί στους μεζέδες που ερχόταν στο τραπέζι, αφού συνεχώς γυρόφερνε σαν να θέλει να καθίσει να φάει μαζί μας. Αφού τελειώσαμε το ποτήρι με το ροζέ, είχε έρθει η ώρα να πάμε στην επόμενη ετικέτα του Νήσου Μέθη, ένα κόκκινο που είναι αρκετά ιδιαίτερο. Συνήθως το κόκκινο κρασί πρέπει να ανοιχθεί αρκετά νωρίτερα από την κατανάλωση του και να μείνει σε θερμοκρασία δωματίου, όχι όμως το συγκεκριμένο. Φτιαγμένο από 100% Μανδηλαριά, το κόκκινο κρασί του Παρά...κόποις περνά 6 μήνες σε γαλλικό δρύινο βαρέλι και σερβίρεται κρύο, κάτι που ίσως ξενίσει κάποιους. Πάρα ταύτα, αν σας αρέσει το κόκκινο και το καλοκαίρι κάπως δυσκολεύεστε να το πιείτε, αυτό το κόκκινο είναι ό,τι ψάχνατε.

Φτάσαμε έτσι στο τελευταίο μας κρασί. Το Ambito πήρε το όνομά του από μια λέξη ιταλικής προέλευσης που σημαίνει φυλακτό στη συριανή διάλεκτο. Ένα όνομα που καθόλου τυχαία δεν επιλέχθηκε αφού είναι ένα κρασί από 100% Σεριφιώτικο, φυλαγμένο σε δρύινο βαρέλι για παλαίωση. Το Ambito βγαίνει σε περιορισμένη παραγωγή και έφτασε στο τραπέζι μας με ένα μικρό πιάτο με κατσικίσιο τυρί, καβουρδισμένα αμύγδαλα και μέλι. Δεν μπορώ να πω ότι θα πιω γλυκό κρασί συχνά, όμως το συγκεκριμένο είναι μια πολύ όμορφη πρόταση για να ολοκληρώσεις το καλοκαιρινό σου τραπέζι.

Το ποτήρι κάποτε αδειάζει και είχε φτάσει η στιγμή να αποχαιρετίσουμε αυτό το πολύ όμορφο οινοποιείο στη Σύρο. Ευχαριστώ την Ανεζούλα και για την φιλοξενία αλλά και για την προθυμία της να απαντήσει στις ερωτήσεις μας και να μοιραστεί μαζί μας την εμπειρία της για την διαδικασία παραγωγής του κρασιού αλλά και πως αυτό συνδυάζεται με την καθημερινότητά τους. Αν ετοιμάζετε ταξίδι στη Σύρο, δεν έχετε παρά να αφιερώσετε ένα απόγευμα στο συγκεκριμένο οινοποιείο και την οινογνωσία που προσφέρουν και κάντε καλού κακού και λίγο χώρο στη βαλίτσα σας για μερικά μπουκάλια.