Βινύλια και πιάτα στο Billie

Το Billie είναι ένα μπιστρό οτ-φιντελιτέ (bistrot haute-fidélité), με ήχο υψηλής πιστότητας που σε καλωσορίζει σε ένα χώρο με κλιματιστικό, γιατί για να λέμε την αλήθεια η Ευρώπη δεν υποφέρεται αυτόν τον καιρό, και καλαίσθητα τραπέζια με ξεκούραστες διακοσμητικές επιλογές που σε βάζουν απευθείας στη μυσταγωγική διαδικασία.

Για την ιστορία εμείς πήγαμε στην πρώτη βάρδια τους γύρω στις 7 το βράδυ και ενώ έξω ήταν πολύ φωτεινά, μπαίνοντας μέσα βρήκαμε εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα. Φαίνεται από το πρώτο βήμα στο χώρο ότι έχει δοθεί μεγάλη έμφαση στο στήσιμο κάθε λεπτομέρειας, από τα τυπικά παριζιάνικα τραπέζια στρωμένα με λευκά τραπεζομάντηλα και το δερμάτινο σαλόνι μέχρι τα κάδρα και αντικείμενα που έχουν τοποθετηθεί στα ράφια που κάνουν την αντίθεση με το συνηθισμένο.

Στην αρχή είδαμε κάποια άτομα από το προσωπικό να αλλάζουν τους δίσκους πίσω από το μπαρ αλλά λίγη ώρα αργότερα έφτασε και ο DJ. Στο Billie υπάρχει ο κλασικός διαχωρισμός πολλών παριζιάνικων μπιστρό ανάμεσα στην πρώτη και στην δεύτερη βάρδια, με τη δεύτερη βάρδια να είναι πάντα πιο ζωηρή, εμείς όμως δεν βρήκαμε τραπέζι παρά μόνο νωρίς το βράδυ. Στη βιβλιοθήκη των βινυλίων του Billie βρίσκει κανείς ενδεικτικά δίσκους από τους Doors, τους Pink Floyd, τον Curtis Mayfield, τον Aaron Frazer, μια επιμελημένη συλλογή κλασικού ροκ, σόουλ, και φανκ. Εδώ το παλιό παντρεύεται με το νέο, κάτι που συμβαίνει θα έλεγα και με το μενού τους.

Το μενού κι αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί έχει κάτι για τον καθένα: εδώ θα βρεις να φας οικείες γεύσεις αλλά και συνδυασμούς με τους οποίους παίζει η Σίντια Φρεμπούρ με τον δικό της μοναδικό χαρακτήρα. Ο επισκέπτης καλείται να επιλέξει τα πιάτα με τους συνδυασμούς που ταιριάζουν καλύτερα στις δικές του γεύσεις.

Ας δούμε όμως λίγο το περιεχόμενο του μενού, που νοερά με τα διαστήματα στο χαρτί χωρίζεται σε ορεκτικά όπως οι ελιές και το προσούτο 30μηνης ωρίμανσης από την Πάρμα, τα βασικά ορεκτικά, τις κυρίως επιλογές σε πιάτα μαζί με τα συνοδευτικά τους και τέλος τα γλυκά. Για εμάς ήταν η δεύτερη φορά που βρισκόμαστε στο Billie και αυτή τη φορά πήραμε ως ορεκτικά τα μωβ αυγά, το κλασικό γαλλικό πιάτο με τα βραστά αυγά αλλιώς αλλά και το καρπάτσιο μανιταριών με παρμεζάνα και ψητή μελιτζάνα.

Μαζί με τα ορεκτικά αρχίσαμε με την βάσκικη παλόμα και την μαργαρίτα του Billie. Τα κοκτέιλ τα επιλέξαμε με βάση τις νότες που είχαν στο μενού: η μαργαρίτα καρυκευμένη, λεμονάτη και δροσιστική ενώ η παλόμα ξινούτσικη, αναζωογονητική και πικάντικη.

Λίγο πριν τα πιάτα έφτασε το προζυμένιο ψωμί, χλιαρό ακόμα, σε ένα πανέρι. Η κόρα ήταν τραγανή όσο πρέπει και η ψίχα αρκετά μαλακή για να απορροφήσει τα ζουμιά από τα πιάτα κατά τις προδιαγεγραμμένες βούτες μετά την τελευταία μπουκιά. Τα ορεκτικά έφτασαν λίγη ώρα αργότερα όλα μαζί από δύο άτομα του προσωπικού που τα εναπόθεσαν στο πιάτο μας.

Τα μωβ αυγά ήταν σε μια τσίγκινη πιατέλα που μου έδωσε την αίσθηση σπιτικού φαγητού, με τα αυγά να έχουν πάνω τους σπόρους μουστάρδας τουρσί και μια μωβ μαγιονέζα που μάλλον πήρε το χρώμα της από παντζάρι.

Η ψητή μελιτζάνα ήταν το πρώτο εποχικό πιάτο που πήραμε αφού δεν ήταν στο μενού που είχαμε δει στο διαδίκτυο και έλιωνε στο στόμα, ακριβώς όπως μου αρέσει. Ήταν ιδιαίτερα λεμονάτη και πάνω της είχε χοντροκομμένο σχοινόπρασο, ενώ από κάτω την κάλυπτε μία μους που θύμιζε μπάμπα γκανούς με ελαφριά καπνιστή γεύση και καρπούς ροδιού.

Το αποκορύφωμα μάλλον των ορεκτικών ήταν το καρπάτσιο μανιταριών με την παρμεζάνα που ήταν και το πρώτο πιάτο με πραγματικά νέες γεύσεις για μας. Τα μανιτάρια ήταν κομμένα σε μακρόστενες φέτες σε μια βινεγκρέτ με ελαιόλαδο και σως σόγιας ενώ από πάνω είχε γαρνιριστεί με παρμεζάνα, καβουρδισμένα φουντούκια και φρέσκο κρεμμυδάκι.

Κάτι που δεν πήραμε αυτή τη φορά για να δοκιμάσουμε και άλλα πιάτα ήταν το βοδινό διάφραγμα (onglet de bœuf) Αμπερντήν Άνγκους με σπιτική σως Billie που αξίζει οπωσδήποτε να δοκιμάσεις αν βρεθείς ως εδώ. To φαν φακτ για το συγκεκριμένο κομμάτι κρέατος είναι ότι παλιότερα οι χασάπηδες το κρατούσαν για τους ίδιους και τις οικογένειές τους αλλά σήμερα είναι περιζήτητο. Για αυτή την τιμή λοιπόν, είτε για 1 είτε για 2 άτομα, η μερίδα στο Billie είναι πραγματικά γενναιόδωρη.

Τα κυρίως πιάτα ήρθαν επίσης όλα μαζί και παίξαμε λίγο τέτρις στο τραπέζι μέχρι να τα βάλουμε στα κατάλληλα σημεία για να μπορούμε να τσιμπήσουμε από όλα. Στα κυρίως πιάτα πολύ σπάνια επιλέγω ένα πιάτο με μακαρόνια αυτό όμως μου τράβηξε την προσοχή στο μενού. Πάστα με τεκίλα που έρχεται απευθείας στο μεταλλικό τηγάνι που λογικά ολοκληρώθηκε η σάλτσα. Αυτός ο στριφογυριστός τύπος πάστα απορροφά σε κάθε μπουκιά όσο το δυνατόν περισσότερη σάλτσα ντομάτας γίνεται πριν φτάσει στο στόμα σου. Η τεκίλα έδωσε μια πολύ ανεπαίσθητη επίγευση σε αυτή την μάλλον προσπάθεια παραλλαγής της πένε αλά βότκα (penne alla vodka).

Το σνίτσελ είναι ένα πιάτο που αναπόφευκτα έχω συνδέσει με τις επισκέψεις μου σε πόλεις της Γερμανίας ή της Αυστρίας αλλά επειδή ήμασταν σε κλιματιζόμενο χώρο βρήκαμε πολύ καλή την ιδέα να δοκιμάσουμε το σνίτσελ κοτόπουλο. Το σνίτσελ ήρθε σε ένα πιάτο με καμμένο λεμόνι, που ρίξαμε πάνω από το σνίτσελ πριν το κόψουμε, μαζί με ένα κατσαρολάκι με μια πράσινη και αρκετά υγρή πέστο με έντονη γεύση από τα λαχανικά της. Το συνοδευτικό ήταν κάτι που είχαμε δοκιμάσει κατά την προηγούμενή μας επίσκεψη, ο πουρές γλυκοπατάτας με δυνατή γεύση βουτύρου και κρεμμυδιού που θα μπορούσα να τρώω ασταμάτητα και ταιριάζει απόλυτα με το σνίτσελ, είτε βουτηγμένο μέσα στον πουρέ είτε όχι. Το σνίτσελ ήταν αρκετά μαλακό για να κοπεί εύκολα με το μαχαίρι και το κρέας μέσα του τρυφερό, ενώ το εξωτερικό του ήταν πολύ τραγανό και κρατούσε καλά τα ζουμιά του κρέατος.

Σπάνια βρίσκω σαλάτες που με ενθουσιάζουν αλλά από την πρώτη μας επίσκεψη στο Billie είχα να λέω για τη σαλάτα τραγανού κέιλ. Ομολογώ ότι στην καθημερινότητά μου δεν τυχαίνει να μαγειρεύω με κέιλ ούτε το τρώω πολύ συχνά αλλά όπως και την πρώτη φορά έτσι και σ' αυτή μας την επίσκεψη βλέπαμε τη σαλάτα αυτή να αιωρείται πάνω από πολλά τραπέζια πριν τελικά προσγειωθεί σε αυτά. Η σαλάτα αυτή γίνεται με φανερά καλοδιαλεγμένο κέιλ, αφού όπως προδίδει το όνομά της είναι αρκετά τραγανό και σε προκαλεί να συνεχίσεις να τρως. Κάθε μπουκιά έρχεται και δένει με μια βινεγκρέτ με μουστάρδα Ντιζόν και ανάλογα με την πιρουνιά σου αβοκάντο, αμύγδαλο, πλιγούρι και τριμμένη παρμεζάνα. Τρέφω ιδιαίτερη αδυναμία στις σαλάτες με μουστάρδα και αυτή μου θύμισε μια πολύ δροσερή σαλάτα με σπανάκι και μουστάρδα που έτρωγα πολύ στο παρελθόν και μάλλον πρέπει να φτιάξω σύντομα.

Δεν γίνεται να αφήσω ένα μέρος χωρίς να δοκιμάσω κάποιο από τα γλυκά. Την πρώτη φορά που ήρθαμε δοκιμάσαμε την πολύ νόστιμη μους σοκολάτας με τουίλ σουσαμιού, που είναι κάτι σαν μπισκότο που μπαίνει ως γαρνιτούρα πάνω σε γλυκά. Αυτή τη φορά πήραμε τη νουαζ ντε σιτρόν (nuage de citron) με κραμπλ, μια κρέμα σύννεφο όπως δηλώνει και το όνομα της με οξεία γεύση λεμονιού. Ένα πολύ καλό κλείσιμο για το γεύμα μας με ένα αέρινο γλυκό μαζί με ένα κραμπλ με επίγευση αλατιού.

Αν θέλεις λοιπόν να απολαύσεις το φαγητό σου σε έναν χώρο με χαλαρωτική ατμόσφαιρα και ευχάριστες μουσικές επιλογές στο κέντρο του Παρισιού, το Billie είναι μια πολύ φρέσκια και σχετικά νέα επιχείρηση φτιαγμένη με μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες. Προσπάθησε όμως να το επισκεφτείς στη δεύτερη βάρδια που αρχίζει μετά τις 9 όταν τα φώτα χαμηλώσουν κι άλλο και μην ξεχάσεις να ρωτήσεις το προσωπικό αν υπάρχει κάποια νέα προσθήκη στον κατάλογο.